آموزش مربیگری فوتبال و فوتسال و داوری

نسبت مربی و بازيکن مثل آشپز و خورنده ی غذا هستند حال اگرخورنده  غذا خورد بايد نتيجه گرفت که آشپزی نيز می داند؟؟؟چرا چلسی بايد مورينيو را که نه بازيکن باشگاهی بوده و نه ملی جذب کند.؟؟!آیا این مترجم عکسی با شرت و لباس ورزشی داشته ؟!!تفاوت ها اينجاست .در ايران تا کسی ادعا کند که مربی است می گويند يه عکس از خودت بیار که با شرت و لباس ورزشی بازی کرده باشی؟؟آیا این معیار درستی است؟؟متاسفانه در کشور ما باب شده است که تا بازیکن از فوتبال خداحافظی کرد فورا سرمربی می شود در حالی که نه دوره و آموزش دیده است نه تجربه ای بر روی نیمکت داشته است.یکی از تفاوت های ما و اروپا اینست که کاکا و توتی و ... اگر بخواهند مربی شوند باید از گام نخست شروع کنند و با افراد مختلف صرف نظر از نام و سابقه و حرفه در يك كلاس مي نشيند و مرحله به مرحله جلو مي روند كلاس هاي أنها فقط آموزش نکات فوتبالي نيست !!!أموزش تمام مسائل و حرفه هاي كاري است اعم از روانشناسي و فيزيوتراپي و تغذيه و مديريت و ...مي باشد.به آن ها ياد مي دهند كه بلای فوتبال ما مثل اخراج سرمربی توسط بازیکن  دچار نشوند و مسائل بين خود و بازيكن را حل كنند.

مربيگری 4 رکن دارد و هر مربی ای که این چهار رکن را داشته باشد بدون شک موفق خواهد بود:

1-دانش : که کامل نمی شود مگر با دیدن کلاس های مختلف و یادگیری فراوان و خواندن کتاب های متعدد

2-مدیریت: که شاید یکی از مهمترین ارکان مربیگری است چرا که ممکن است یک مربی با دانش زیاد نتواند تیم را رهبری و مدیریت کند و بازیکنان از فرمان هایش سرپیچی کنند و تیم دچار هرج و مرج و بی نظمی شود در این مرحله دانش نقشی نخواهد داشت!!

3- خلاقیت: در بسیاری از صحنه ها ی بازی دانش ها چاره ساز نیستند و برای اینکه حرکت مثبتی شود و تیم از درجا زدن خارج شود باید مربی دست به ابتکار بزند .شاید بتوان سر منشا ریسک کردن را از ابتکار دانست یا به جرئت تفاوت مربیان بزرگ با سایرین را به همین عامل نسبت داد.

4- تجربه: این عامل شاید  تنها مزیت انتخاب به این گونه باشد چرا که بازیکنان بزرگ به دلیل بازی در باشگاه های بزرگ و کار کردن با مربیان بزرگ به مراتب تجریه های بزرگ دارند.این تجربه فقط شامل بازیکن بودن نمی شود و بیشتر به عرصه ی مربیگری ربط دارد .شاید موفقیت نسبی مربیانی که فوتبالیست خوبی بوده اند نسبت به سایرین همین باشد .