نحوه مربيگري
گامي در راه ترقي فوتبال هر کشور
 
از مشکل ترين و پيچيده ترين معضلات فوتبال کشور، همانا اختلاف نظرهاي متفاوت و گوناگون بين مربيان تجربي، زحمت کش و سازنده با مربيان تحصيلکرده دانشگاهي و علم گرا مي باشد.
مربيان تجربي فوتبال ايران که غالباٌ بر اثر شدت علاقه به عشق خود يعني فوتبال، با پيگيري و کار مستمر در بدترين شرايط و امکانات آب و هوايي و با کمترين امکانات ورزشي در تعليم و تربيت و سازندگي بازيکنان نوجوان و جوان مي کوشند.
اين گروه از مربيان غالباٌ احساس کمبود علمي و تحقيقاتي و لزوم کسب اطلاعات جديد از خارج را مي نمايند و در واقع تشنه معلومات جديد هستند . ليکن متأسفانه بعلت عدم اطلاعات کافي در بخش مديريت و سرپرستي، گاهي اين گروه مورد سرزنش قرار گرفته و عليرغم بيان بعضي نظرات جديد و نو، متهم به عدم تحصيلات دانشگاهي شده و در نهايت کسي نيست که راه ترقي و تعالي را براي آنها هموار نمايد.
از طرفي مربيان تحصيلکرده و دانشگاهي بعلت عدم کسب تجربه در زمين و تمريم و عدم شناخت کافي فرهنگ تيمي و محلي متأسفانه در اولين سالهاي کار عملي خود با شکست مواجه شده و چون جامعه از آنها انتظار بيش از حد دارد، با اولين شکست ها شرمنده شده فوراٌ صحنه ورزش فوتبال را رها کرده و از ورزش دوري مي گزينند.
در حاليکه اين گروه از مربيان بايد چون دانشجويان علوم پزشکي و مديران صنايع، با کار آموزي و کسب تجربه و استقامت در صحنه بمانند تا در سالهاي بعد از آنها در سطوح بالاتري استفاده شود.
در کشور ايران بوده و هستند مربيان بسيار موفق که هيچگونه تحصيلات علمي و دانشگاهي نداشته ولي عملکردشان در زمينه فوتبال بسيار بالا بوده است. همچنين بسيارند از مربيان تحصيل کرده که در سالهاي اوليه فعاليت خود تيمشان مجبور به سقوط بدسته پايين تر بوده و ليکن کم کم در اثر ممارست و کسب تجربه مربيگري و ادغام علم و عمل، به موفقيتهاي بزرگي نائل آمده اند.
اکنون برعهده مراکز علمي و تخصصي سازمان تربيت بدني است که وارد عمل شده و با برنامه ريزي دقيق از سرمايه هاي موجود در جهت اعتلاي ورزش کشور بهره مند گردد.


انجام بالا ترين مربيگري
تسلط بر فشارها و اضطرابهاي ناشي از مسابقات قهرماني


 

اگر کليه بازيکنان تيمهاي ملي و يا باشگاهي از کودکي يعني از سن 6 تا 8 سالگي، تمرينات و مسابقات پيشرفته را بطور مرتب و زير نظرمربيان مجرب آموخته باشند، بطوريکه کسب مهارت در يادگيري تکنيکي و تاکتيکهاي فردي، رشد عقلاني آنها نيز ارتقا يافته و در سنين 14 تا 17 سالگي فوتبال را با کلاس فوتبال و بطور مرتب و همه روزه در محيط زندگي انجام داده و مورد تشويق و حمايت قرار گيرند، شرايط اعتماد بنفس و عادت کردن را آموخته و هرگز در مسابقات رسمي و بين المللي، دچار فشار و اضطراب نخواهند شد.
ورزشکار به منظور گسترش يافتن قدرت رواني و بدني مي بايست تحت تمرين و آموزش خاص قرار گيرد تا به درجه کمال برسد. پس شرکت در رقابتهاي بزرگ نيز خود شکلي از تمرينات الگويي است و روحيه بازيکن را قوي مي سازد.
بطور کلي در امر يادگيري و رقابتي، مربيان تجربه کرده و آموخته اند که مي بايست تمرينات بازيکنان خود را در شرايط مسابقه، برنامه ريزي کرده و اجرا نمايند تا بازيکنان به سخت ترين شرايط مشابه مسابقات رسمي، عادت کرده و مسابقه حتي با تيمهاي بزرگ براي آنان هراس آور و روحيه شکن نباشد. به همين دليل بازيکنان تيم هاي ملي مي بايست از کودکي داراي شناسنامه انجام کار و مراحل و چگونگي رشد در فوتبال باشند تا به رشد رواني – عقلاني کاملتر برسند.
به همين منظور بايد خردسالان را تحت آموزش صحيح قرار داده و تمام امکانات لازم را در اختيارشان گذاشت تا اين عزيزان به مرحله بلوغ فوتبال و قهرماني، پاي گذارند.


آموزش براي دستيابي به بالاترين سطح مربيگري
بضاعت مربيگري فوتبال در ايران

 

در فوتبال هر کشور، تشکيل تيم ملي يعني بکارگيري و استفاده از تمام بضاعت فني، اقتصادي ، مالي که بتواند از بالاترين قدرت و توانايي خود بهره مند گردد. متأسفانه در ديدارهاي مقدماتي جام جهاني 1994 تيم ملي از تمام بضاعت فني خود چه در سطح مديريت و رهبري و چه از نظر بازيکنان سود نجست. روشن است که نيروي انساني بسيار خوبي چه از نظر علمي و چه تجربي وجود داشته و دارد که مي بايست مديريت فدراسيون فوتبال يک مسئوليت اصلي و مستقيم تيم ملي را برعهده دارد، از آن سود مي جست.


ابتدا بهتر است به فاکتورهاي مهمي که در بازي فوتبال پيشرفته مطرح مي باشد اشاره کنيم:


 

1– شرايط آمادگي بدني و قواي فيزيکي يک يک بازيکنان در هر پست بازي، در اين خصوص در حد قابل قبول نبوديم و اکثر بازيکنان بعد از بازي تمامي تاب و توان خود را از دست داده و بر زمين مي افتادند.
2– مهارت در توانائي و قابليت اجرايي بازيکنان با توپ و بدون توپ که اين فاکتور همان تکنيک چهارگانه فوتبال است.
3– آشنايي با تاکتيک هاي فردي استاندارد در پست ها و مناطق مختلف زمين بازي.

 

هر بازيکن تيم ملي مي بايست حداقل 600 تا 700 تاکتيک فردي استاندارد در سيستمهاي مختلف را بداند و قادر به اجراي آنها باشد و حتي بداند که اين استانداردها را بازيکنان تيم مقابل مي دانند يا نه و براي خنثي کردن هر يک از آنها بدل آنها را بداند و در کمترين زمان اجرا نمايد.


عوامل مؤثر در انجام مربيگري
تئوري کلاس مربيگري فوتبال

 

هر جلسه تمرين از سه قسمت تشکيل مي شود،گرم کردن، تمرينات آمادگي، سردکردن، بازگشت به حالت اوليه اولين مرحله تمرين بايستي با گرم کردن بدن آغاز گردد و اين گرم کردن داراي مراحلي است که مربيان الزاماً بايستي جهت بازدهي بيشتر بازيکنان به ترتيب مراحل آن توجه خاص داشته باشند. اگر مربي بازيکنان خود را بدرستي و با روش صحيح گرم نکند در مقابل صدمات بازيکنان مسئول مي باشد.
ضربان نبض فوتباليست هائي که خوب تمرين کرده باشند در حالت طبيعي 60 ضربه در دقيقه است و در گرم کردن تلاش مي شود ضربان را به دو برابر برسانيم.


آشنايي مربي با مراحل گرم کردن :


 

1– ابتدا با تمرينات آرام مانند راه رفتن ، ژيمناستيک درجا، مسابقه هايي در سرعتهاي کم و تمرينات پوياي ژيمناستيک در حالت ايستاده آغاز مي کنيم.
2– در اين مرحله، تمريناتي را انتخاب مي کنيم که تمرکز بيشتري روي توپ داشته باشد. مانند: روپائي زدن
3– تمرينات كششي
4– تمرينات تمرکز با توپ
5– تمرينات انفجاري ، مانند : استارتهاي مختلف در حالت ايستاده
6– تقسيم ( پخش کردن توپ) : توجه به نقاط مختلف در شرايط معين، تمرکز روي توپ که بيشتر در مرحله چهارم اجرا مي شود. در اين مرحله بيشتر توجه به بازيکنان خودي است چه کسي گرفته شد. چه کسي آزاد است ، چه کسي مي تواند کمک کند يا نکند چه تعداد تيم مقابل شانس قطع کردن توپ را دارند. اين را اصطلاحاً «بخش کردن» مي گويند.
گرم کردن با اين 6 مورد از مؤثرترين راههاي گرم کردن است.براي گرم کردن به 20 الي 30 دقيقه وقت نياز داريد.
اگر هوا گرم باشد مي توانيد زمان گرم کردن را کم کنيد ولي نبايد از حداقل پائين تر بيايد. از آنجائيکه بازي فوتبال يک بازي گروهي است لازم است گرم کردن بصورت گروهي انجام شود. اگر بازيکنان را با توپ گرم مي کنيد، دروازه بان بايد با دست گرم شود . مربي بايد گرم کردن را زير نظر داشته باشد.
بطور کلي مراحل اول و سوم و پنجم در ارتباط با بدن و سه قسمت ديگر در ارتباط با بازي است.

کشش: در رشته فوتبال تمرينات كششي تمرينات جديدي هستند.


زمينه کشش چيست؟


 


اگر شما يع عضله بدن را تمرين بدهيد اين عضله به طور اتوماتيک کوتاه مي شود. معمولاًٌ عضلات فوتباليست ها کوتاهتر مي شود. پس بايد راههايي را انتخاب کنيد که عضلات به اندازه کافي باشند. يکي از راههاي آن کشش است. کشش يکي در شروع تمرين است و يکي هم در جريان تمرين. اگر بازيکن عضله سرد را کشش دهد حرکت خطرناکي را انجام داده است.اگر عضله گرم را کشش دهد آسان و کم خطر است.


قوانين کشش :

1– کشش آرام صورت گيرد. حالت کشش را نگه داريم . هميشه با دقت کشش دهيم.
2– تمرينات کششي اينگونه بايد انجام گيرد
مرحله اول: عضله را بکشيد تا اندازه تنش ، يعني تا جائيکه درد نباشد.
مرحله دوم : تمرينات بدون توپ را انجام دهيد.
مرحله سوم: تمرينات كششي نياز به تمرکز کامل دارد. در موقع تمرينات کششي با بازيکنان صحبت نکنيد.