مصطفی دنیزلی مربی بزرگی در فوتبال ترکیه است. او مربی دو تیم اصلی و مطرح ترکیه - گالاتاسرای و فنرباغچه، بوده و در دوره طلایی تیم ملی ترکیه مربیگری آن تیم را عهده داشته است. در نتیجه می توان  وی را در کنار فاتح تریم و سنول گونش مثلث طلایی تحول فوتبال ترکیه به حساب آورد.

هنگامی تیم دنیزلی مقابل سپاهان گل تساوی را دریافت کرد، وی با آوردن مسعود زارعی به عنوان دفاع راست به سیستم چهار دفاعه روی آورد. در بازی با ابومسلم هم وی از همین سیستم استفاده کرد. آری هان که سال گذشته مربیگری پرسپولیس را برعهده داشت هم به سیستم چهاردفاعه روی آورد و تلاش کرد تا با بکارگیری سیستم 4-4-2 نظام تیمی خود را شکل دهد. این در حالی است که این تیم هم در سال گذشته و هم در شرایط فعلی برخی عناصر چنین بازی را در اختیار ندارد.

تیم ملی آلمان که در دهه نود کامل ترین سیستم 3-5-2 تاریخ را ارائه می داد در جام جهانی با سیستم چار دفاعه بازی کرد. اما شاهد آن هستیم وقتی امیر قلعه نویی در بازی مقابل سوریه در تهران نتیجه نمی گیرد، به سرعت شیوه بازی خود را از 4-4-2 به 3-5-2 تغییر می دهد. در حالی که اگر قلعه نویی از نتیجه نگرفتن می ترسید، در بازی برگشت مقابل سوریه که تا حد زیادی از نتیجه اطمینان داشت دوباره سیستم چهار دفاعه را بیازماید. مربیان تیم ملی باید توجه کنند که بی دلیل نیست تیم های جهان از این سیستم استفاده می کنند.

نکته مغفول در فوتبال دفاع منطقه ای (زونال دیفنس) است که به مدافعان اجازه می دهد تا در ترکیب چهار دفاعه جایگیری درستی داشته باشند و گل های کمتری دریافت کنند. اگر چنین دفاعی در تیم های ما شکل نمی گیرد، نشان از فاصله گرفتن فوتبال ما از دانش روز جهان دارد و باید چاره ای برای آن اندیشید و نه آن که به سیستم های قدیمی روی آورد.