شیوه های مربیگری
به طور کلی باید گفت که به تعداد مربیان ورزش شیوه مربیگری وجود دارد . اما دو شیوه کلی در مربیگری عبارتند از شیوه وظیفه گرایی و شیوه اجتماع گرایی
1-شیوه وظیفه گرایی: در این روش برای مربی تنها رسیدن به هدف مهم است . مهارتها را به صورت موثری آموزش می دهد و روی مسابقه و از میان برداشتن موانع موفقیت متمرکز است . در این روش مربیگری همواره فرصت ابراز وجود می دهد.
2-شیوه اجتماع گرایی: اين روش مربي بر روي مشاركت تاكيد دارد. مربي بر ايجاد دوستي ها ‘ مشاركتها ‘ همكاري ها و تفريحات تاكيد دارد. وبه همه شاگردان فرصت بهبود و توسعه و نقش آفريني مي دهد.
به ندرت مربيان كاملا شيوه اي وظيفه گرا يا اجتماع گرا دارند . شيوه فردي هر مربي بستگي زيادي به سوابق تجربيات‘ اهداف آموزشي داشته و با آموزش قابل تغيير و اصلاح است.

علل شركت ورزشكاران در ميادين ورزشي
1-تمايل به كسب موفقعيت: ورزشكاران به تسلط بر مهارتهاي پيشرفته و كسب پيروزي اشتياق دارند . مربيان بايد با تعيين اعداف واقع بينانه ‘ قابل دسترس و پيشرونده با توجه به عملكرد و ظرفيت ورزشكار موجبات موفقت وي را فراهم نمايند. مربي بايد به پيشرفتهاي فردي ورزشكاران اشاره كند. مسابقات متناسبي را برايشان ترتيب دهد و پيشرفتهاي آنان را ارزيابي نمايد.
2-نياز به ارتباط: علاقه مندان و ورزشكاران ميل دارند كه روابط دوستانه و مثبت خود با ديگران را توسعه دهند. مربي ميتواند ورزشكاران را به فعاليتهاي گروهي تشويق نموده و تك تك اعضاي گروه را مورد توجه و اهميت قرار دهد.
3-تمايل به توسعه هيجان و شادي: ورزشكاران از تجربه صحنه هاي هيجان انگيز ‘ غم قابل پيش بيني و سرو صداي محيطهاي ورزشي لذت مي برند. مربيان بايد تمرينات را در محيط هاي مطبوع و مناسب برقرار كنند و مي توان از موزيك براي گرم كردن استفاده كرد و فعاليتهاي تفريحي را به تمرينات افزود. يا ورزشكاران را در مسابقات هيجان انگيز مشايعت كرد.
4-تمايل به خود كنترلي: ورزشكان احساس مسئوليت و كنترل شخصي مي كند . وظيفه مربي اين كه به ورزشكار اجازه دهد برخي از مهارتهاي خود را ارزيابي و اصلاح نمايد . تمريناتي را رهبري كند يا شگردهاي مسابقه را خود برگزيند.

مهرمترين علل كناره گيري ورزشكاران از ميادين ورزشي:
1- تاكيد بيش از حد بر برد و پيروزي
2- جدي بودن بيش از حد برنامه تمريني و آموزشي
3- انتقاد بيش از حد از ورزشكار
4- تفريح و تنوع اندك در ميدان ورزشي
5- حضور نا مرتب ورزشكار در تيم يا گروه ورزشي

شركت كنندگان در ورزش داراي سه مرحله رشدي هستند:
1-مرحله مشاركتي – آموزشي(6 تا 11 سال): دوره اي كه افراد باورزشها و فعاليتهاي مختلف آشنا مي شوند و مي آموزند تا با همسالان خود ارتباط برقرار كنند به ماهيت و عملكرد قوانين پي مي برند و در مهارتهاي حسي ‘ حركتي پيشرفت مي كنند.
وظيفه مربي و نكاتي كه بايد در اين مرحله در نظر بگير چيست ؟
2-مرحله انتقالي ( 11 تا 15 سال): ورزشكار خود را با تغييرات جسماني و فيزيولوژيكي مواجه مي بيند نسبت به خود شناخت پيدا مي كند احساس استقلال مي كند و در ورزشهاي رقابتي شركت مي كند.
وظيفه مربي و نكاتي كه بايد در نظر بگيرد كدام است؟
3-مرحله مشاركتي – رقابتي(15سال به بالا): دوره آشنايي با دنياي ورزش بزرگسالان است . ورزشكار به رشد و تكامل استخوان بندي قد نهايي خود مي رسد . مهارتهاي اجتماعي خود را بهبود مي بخشد و مستقلتر مي شود.

هرم عوامل موفقيت هاي ورزشي
براي كسب موفقيت هاي ورزشي عوامل مختلفي وجود دارندكه هر يك از درجه اعتبار خاصي برخوردار هستند. به منظور تبيين اهميت اين عوامل آنها را در هرمي ترسيم مي كنيم . عوامل داخل هرم اغلب جسماني و حركتي هستند كه توسط عوامل خارجي به ويژه آمادگي رواني يا ظرفيت شناختي ورزشكار احاطه شده اند.