تغذیه یک فوتبالیست موفق

براي اينكه يك فوتباليست سرحال و موفق باشيد بايد بطور جدي تغذيه خود را زير نظر داشته باشيد . با درست خوردن و آشاميدن مي توانيد آمادگي خود را در حد ماكزيمم حفظ كنيد.
ريچاردهاوكينز رئيس كميته علوم و تحقيقات اتحاديه فوتبال انگليس مطالب مهمي را در اين مطلب در مورد رژيم غذايي و بويژه نوشيدن آب توسط بازيكنان حرفه اي مطرح كرده است.

توجه به اين نكات به شما كمك خواهد كرد كه يك فوتباليست موفق باشيد و آمادگي خود را راحت تر حفظ كنيد.
يك بازيكن فوتبال چه ميزان از مايعات بدن خود را در يك مسابقه از دست مي دهد؟
بازيكنان در طول بازي فوتبال حدود 1500 كيلو كالري انرژي مصرف مي كنند. براي يك بازيكن مرد بطور ميانگين و در شرايطي كه هيچ تمريني انجام ندهد 2500 كيلوكالري انرژي نياز است حتي امكان دارد يك بازيكن در طول يك مسابقه سنگين تا 3 كيلوگرم از وزن بدن خود را از دست بدهد كه اين معادل 5 ليتر مايعات مي شود.
چه ميزان مايعات بايد قبل، در حين و بعد از يك بازي توسط يك بازيكن مصرف شود؟
اين مرحله از آماده سازي بايد در تمرينات پيش فصل و در حاليكه بازيكن از كوران مسابقات بدور است انجام شود. يك بازيكن بهتر است يكساعت قبل از شروع مسابقات تداركاتي حدود 500 ميلي ليتر از مايعات بنوشد كه بسيار مفيد خواهد بود.
بازيكن بايد قبل و بعد از بازي خود را وزن كند. بنابراين برايش مشخص خواهد شد كه چقدر از وزن بدن خود را از دست داده است. براي هر يك كيلوگرم وزن از دست رفته بايد 5/1 ليتر مايعات و آب مصرف كند.
آيا اتحاديه فوتبال انگليس رژيم خاصي را براي بازيكنان جوان توصيه مي كند؟
ما به بازيكنان جوان توصيه هايي را مي كنيم اما تشخيص اهميت مصرف حداقل 5 وعده ميوه و سبزيجات در طول روز و بطور روزمره مهمترين توصيه ما است.
لطفاً مثال خاصي را بعنوان يك وعده غذاي خوب و نوشيدني سودمند براي فوتباليست ها بزنيد.
جوجه و پاستا با سبزيجات و گوجه فرنگي بعنوان يك غذاي كامل و آسان مي تواند تلقي شود. در مورد مايعات يك ليوان شير كاكائو كم چربي- بويژه پس از بازي- در كنار هم به ميزان كافي كربوهيدرات ها و پروتئين براي بدن فراهم مي كند.
از مضرات استفاده از الكل توسط بازيكنان بگوييد.
الكل مسلماً به روند سوخت و ساز غذا و نيز عملكرد سيستم عصبي تأثير منفي مي گذارد كه در نتيجه كيفيت كار بازيكن پائين مي آيد.
الكل تا چه مدت تاثير خود بر سيستم بدن را حفظ مي كند؟
براي 24 ساعت يا كمي بيشتر اما تأثيرات آن ممكن است مدت بيشتري بطول بيانجامد.
بهترين برنامه غذايي كه شما درمدت حضورتان در اتحاديه فوتبال انگليس مطالعه كرده ايد چه بوده است؟
البته موارد كاملاً راضي كننده نبوده است اما بر اين برنامه در چند روز قبل از بازي و در روز بازي تأكيد زيادي شده است. اكثر بازيكنان بلافاصله قبل از بازي عصبي مي شوند و خوردن غذا تا سه ساعت پيش از بازي اين مسأله را تشديد مي كند. اين نشان مي دهد كه هضم در اين زمان محدود مي شود و بازيكن از غذاي پيش از مسابقه چيز قابل توجهي به دست نمي آورد. چنين بازيكناني بايد بيشتر از مايعات استفاده كنند تا كالري مورد نياز خود را كسب كنند و اطمينان پيدا كنند كه درروزهاي مسابقه براي حضور در ميدان آمادگي دارند.
چه بازيكني را بياد مي آوريد كه بيش از همه به اصول تغذيه پايبند بوده است؟
نمي توانم شخص خاصي را نام ببرم. اما معتقد هستم كه بهترين بازيكنان حرفه اي مطمئناً برنامه غذايي منظم و مشخصي دارند

فوتبال برای افراد مسن مفید است

 

فوتبال بازی کردن می‌تواند کارایی افراد مسن را افزایش دهد و تاثیر زیادی بر زندگی روزانه این افراد بگذارد.

 

  مردان مسن با انجام فوتبال می‌توانند سالم‌تر باشند و آمادگی جسمانی بهتری داشته باشند. تحقیقات نشان داده است که بعد از 4 ماه فوتبال بازی کردنِ (دو روز در هفته) مردان مسنِ مورد بررسی، ماکزیمم اکسیژن دریافتی بیشتری داشته‌اند و کارایی ماهیچه‌ها و تراکم استخوان‌های آن‌ها افزایش یافته است. ماکزیمم اکسیژن دریافتی این افراد حدود 15 درصد افزایش یافت و کارایی آنها حدود 50 درصد پیشرفت کرد. همچنین کارایی عضلات این افراد 30 درصد و تراکم استخوان آن‌ها 2 درصد افزایش یافت.

 

این تحقیقات در مرکز ورزش و سلامت کپنهاگن انجام شد و نتایج این تحقیقات در مجله پزشکی و علم ورزش منتشر شد. فعالیت‌هایی که در فوتبال انجام می‌شوند به نوعی شبیه به ورزش‌های کوتاه مدت و شدید هستند.

 

کروستراپ، مدیر این تحقیقات می‌گوید: تحقیقات اخیر ما نشان داده بود مردان مسن 70 ساله‌ای که در تمام طول زندگی فوتبال بازی کرده‌اند، تعادل و سرعت عضلانی برابر با جوانان 30 ساله که ورزش نکرده‌اند، دارند. تحقیقات اخیر ما نشان داد مردان مسن می‌توانند با 4 ماه فوتبال بازی کردن تا حد زیادی کارایی خود را افزایش دهند. بنابراین هیچ وقت برای فوتبال بازی کردن دیر نیست.

 

ورزش‌های شدید همچون فوتبال می‌تواند زندگی افراد مسن را تغییر دهد. پیشرفت‌هایی که در کارایی هوازی و قدرت عضلات این افراد حاصل می‌شود می‌تواند زندگی روزانه را برای آن‌ها ساده‌تر کند.

فوتبالیست‌های چپ پا گلزن‌ترند

مطالعات نشان داده است که قد، سن و چپ پا بودن عواملی موثر در گلزنی فوتبالیست‌ها هستند.

  محققان از روش‌های آماری و تکنیک‌های پیشرفته استفاده کردند تا 66 گلزن برتر لیگ قهرمانان اروپا را از نظر میزان گلزنی بررسی کنند. این بررسی‌ها روی گلزن‌های برتر جام جهانی نیز انجام خواهد شد.

این تحقیقات در دانشگاه RMIT ملبورن انجام می‌شود. در این مطالعات مشخص شد قد ورزشکاران و چپ پا بودن آنها بر گلزنی‌شان تاثیر مثبت دارد و زمان تعویض‌ها نیز می‌تواند بر احتمال به ثمر رسیدن گل موثر باشد. ضمنا سن نیز بر میزان گلزنی تاثیرگذار است و بازیکنانی که زیر 25 سال سن دارند احتمال گلزنی بالاتری دارند. نتایج این تحقیقات در مجله اسکاتلندی "علم اقتصاد" منتشر شد.

 

دکتر پوسو، مدیر این تحقیقات می‌گوید: این مطالعات می‌تواند به مربیان کمک کند که بازیکنان بهتری را جذب کنند و کارایی تیم خود را در مسابقات افزایش دهند. جذب بازیکنان با توجه به کارایی قبلی آنها استراتژی نادرستی است. در کنار انتخاب بازیکن به کار بردن تاکتیک‌های مناسب نیز می‌تواند شانس برد را افزایش دهد.

مربیان باید به تعویض‌های خود توجه کنند و زمان مناسب را برای تعویض انتخاب کنند. تحقیقات نشان داده است انجام تعویض در هر زمانی نمی‌تواند کارایی تیم را افزایش دهد. تحقیقات نشان داده است میزان گل زنی بازیکنان در دقایق پایانی بازی بیشتر می‌شود. مربیان باید برای تعویض در دقایق پایانی بازی بیشتر فکر کنند و شانس گلزنی را از بازیکنان نگیرند.

چرا پیراهن بازیکنان در جام جهانی 2014 تنگ است؟

دلایل علمی برای تنگ بودن پیراهن های ورزشی فوتبالیست ها در جام جهانی 2014 وجود دارد، تنگ بودن این لباس ها می تواند به افزایش کارایی آنها کمک کند.

 

هواداران از کشورهای مختلف این روزها خیلی این سوال را می پرسند که چرا پیراهن های فوتبالیست ها در جام جهانی 2014 بسیار تنگ است؟

 

مساله علمی پشت تنگ بودن پیراهن ها وجود دارد و همه شرکت ها از جمله نایک، آدیداس و پوما استایل خاص خود را ارائه داده اند.

 

یکی از دلایل اینکه پیراهن ها بسیار تنگ هستند، این است که کمپانی های پویا و آدیداس در داخل پیراهن ها نوارهای الاستیکی تعبیه کرده اند. طبق گزارش شرکت پوما، نوارهای موجود در قسمت جلویی پیراهن ها باعث آرام تر شدن بدن و توانایی تنفس عمیق تر می‌شود. ضمنا وجود این نوارها باعث می‌شود که عضلات شکمی تعادل و استقامت بیشتری داشته باشند.

در قسمت پشت این پیراهن ها نیز نوارهای الاستیکی وجود دارند که باعث استقامت بیشتر عضلات کمر و شانه ها می‌شوند. نوارها باید دقیقا سرجای خود قرار بگیرند و به اندازه کافی به بدن ورزشکار بچسبند.

 

تنگ بودن پیراهن ها تنها به دلیل وجود نوارهای الاستیکی نیست. تنگ بودن پیراهن، آستین ها و شورت ورزشی باعث افزایش گردش خون در بدن می‌شود. ضمنا اگر ورزشکاران آسیب ببینند، تنگ بودن لباس می تواند به ریکاوری آنها کمک کند.

 

با وجود تنگ بودن لباس ها کمپانی های نایک و پوما از تکنولوژی استفاده کرده اند که احساس گرما در لباس ها کمتر می‌شود. لباس های جدید کمپانی ها سبک تر از قبل هستند و توانایی دفع عرق را دارند.

فوتبال برای مبتلایان به سرطان پروستات مفید است

 

فوتبال قدرت و حجم عضلات در بیماران سرطان پروستات را افزایش می دهد و از نظر جسمی و روحی برای آنها مفید است.

 

تحقیقات جدید نشان داده است مردانی که سرطان پروستات دارند می توانند با انجام 12 هفته فوتبال، ماهیچه های خود را قوی تر کنند، توانایی های خود را افزایش دهند و از نظر اجتماعی شرایط بهتری را تجربه کنند. این تحقیقات در مرکز سلامت دانشگاه کپنهاگ انجام شد. در این مطالعات مشخص شد که 12 هفته فوتبال بازی کردن ( 2 بار در هفته به مدت 1 ساعت ) باعث افزایش حجم ماهیچه ها و قدرت آنها می‌شود. این مقدار فوتبال بازی کردن می تواند برای مردانی که سرطان پروستات دارند انگیزه ای ایجاد کند که فعال تر باشند.

 

درمان با کاهش آندروژن، روش موثر برای بیماران سرطان پروستات است، با این حال این روش باعث کاهش حجم عضلات، افزایش چربی بدن و کاهش فعالیت می‌شود. فوتبال می تواند این عوارض را خنثی کند. 12 هفته فوتبال بازی کردن باعث افزایش عضلات به اندازه نیم کیلو و افزایش قدرت عضلات تا 15% می‌شود. ضمنا کارایی حرکت نیز 8% افزایش می یابد.

 

این تحقیقات بر روی 57 مرد با متوسط سن 67 سال انجام شد که به طور متوسط 3 سال تحت درمان سرطان پروستات بودند.

تاثیر اضطراب، آدرنالین و خستگی بر کارایی فوتبالیست‌ها

فاکتورهای مختلفی می توانند بر کارایی فوتبالیست‌ها و میزان آسیب دیدگی آنها تاثیر بگذارند که خستگی، ترشح هورمون‌ها و استرس جزو این عوامل هستند.

 

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، آسیب دیدگی‌های شایع در فوتبالیست ‌ها معمولا در ناحیه مفاصل و عضلات پاست. این آسیب دیدگی ها بیشتر به دلیل خستگی و اضطراب ناشی از بازیهای پشت سر هم اتفاق می افتند.

 

برای بررسی این قضیه 91 تیم حرفه ای فوتبال در مسابقات بررسی شدند و مشخص شد که در مسابقات 6 هزار و 30 آسیب دیدگی ایجاد شده است که 23 درصد آن در ناحیه ران و 17 درصد آن در ناحیه زانو و مچ پا بود.

 

متخصصان به توافق رسیدند که بعضی از هورمون ها و مواد موجود در بدن بر واکنش بدن بعد از آسیب دیدگی تاثیر می گذارند.

 

آلونسو فرناندز از مرکز تحقیقات و مطالعات مکزیک می گوید: میزان اضطراب و استرس بازیکنان در طول بازیها افزایش می یابد. هنگامی که بازیکنان به حد زیادی از خستگی می رسند، بدن آنها ضعیف می‌شود و واکنش های دیداری و حرکتی آنها تحلیل می رود. این روند باعث افزایش میزان آسیب دیدگی می‌شود.

 

بعضی از این آسیب دیدگی ها عبارتند از جراحت و پارگی که در عضلات ایجاد می‌شوند، زیرا عضلات خسته می شوند و توانایی مقابله با ضربات را ندارند. استرس و اضطراب بیش از حد باعث می‌شود که بازیکنان حرکات عجیبی انجام دهند که منجر به آسیب دیدگی آنها شود. در این شرایط مغز میزان زیادی انتقال دهنده عصبی مانند آدرنالین و نورادرنالین ترشح می کند. ترشح این هورمون ها در واقع برای افزایش تمرکز ورزشکار است اما ترشح بیش از حد آنها باعث بالا رفتن احساس خطر می‌شود. هنگامی که ورزشکاران خسته می شوند، مواد معدنی و شیمیایی خاصی در خون آنها کم می‌شود که باعث آسیب دیدگی ماهیچه ها می‌شود.

 

همچنین دما و جو زمین ورزشی نیز فاکتورهایی هستند که بر کارایی فوتبالیست ها تاثیر می گذارند. تنها خوردن آب نمی تواند کمبود این مواد را جبران کند.

محققان پیشنهاد می کنند بلافاصله بعد از بروز آسیب دیدگی در یک فوتبالیست به او محلول آب و نمک تزریق شود تا مواد معدنی مورد نیاز بدن او تامین شود.

ارتقای دوندگی بازیکنان در گرو بدنسازی جدی

یک متخصص علم تمرین معتقد است که میزان دوندگی بازیکنان در لیگ چهاردهم زمانی به استانداردهای جهانی نزدیک می‌شود که بدنسازی در بین مربیان لیگ برتر جدی گرفته شود.

 

دکتر نعیما خواجوی  خاطر نشان کرد: درست است در جام جهانی فوتبال بر اساس آمار فیفا ملی‌پوشان توانستند به طور میانگین 10 کیلومتر داشته باشند، اما این رقم یک عدد است که نباید زیاد به آن توجه داشت. مساله اصلی برای حفظ این میانگین انجام کار بدنسازی درست و به موقع است که متاسفانه مربیان گاهی وقت‌ها آن را نادیده می‌گیرند.

 

وی افزود: یک بازیکن فوتبال برای این که بتواند در طول رقابت‌های لیگ برتر، با فشرده‌تر شدن بازی‌ها ، کمتر با آسیب دیدگی‌ مواجه شود و میزان دوندگی خود را از هشت کیلومتر به 10 کیلومتر و بیشتر از این میزان ارتقا دهد باید حداقل شش تا هشت هفته‌ کار بدنسازی انجام داده باشد. نه این که با چهار هفته‌ کار بدنسازی ، مربیان آنها را وارد تمرینات تکنیکی با حجم بالا ببرند. این میزان کار بدنسازی کارایی فوتبالیست را به مرور زمان در جریان رقابت‌های لیگ برتر کاهش می‌دهد و اثر بخش نیست.

 

وی با اشاره به این نکته که بسیاری از مربیان اعتقاد و اعتماد کافی به کار بدنسازی ندارند، تصریح کرد: اکثر مربیان به دلیل این که تمرینات خود را دیر شروع می‌کنند برای جبران این تاخیر سعی می‌کنند کار بدنسازی را حذف کنند، زیرا اعتقاد دارند در جریان بازی‌ها و مسابقه به مسابقه ، بازیکنان آمادگی جسمانی خود را افزایش می‌دهند و در خلال مسابقات ، کار بدنسازی نیز انجام می‌دهند در حالی که این توجیه درستی نیست و ادامه چنین روندی میزان آسیب دیدگی‌ بازیکن را افزایش می‌دهد.

 

خواجوی اضافه کرد: میزان دوندگی به کیفیت دوندگی بستگی دارد. اگر یک فوتبالیست بتواند به طور میانگین 10 کیلومتر با سرعت و شدت بالا بدود، بازیکن حرفه‌ای است. نه این که بازیکنی بخواهد یازده تا سیزده کیلومتر را با شدت متوسط بدود و ادعا کنند میزان دوندگی خود را به استانداردهای جهانی نزدیک کرده است. این ادعای درستی نیست.

 

این متخصص علم تمرین تاکید کرد: ما زمانی می‌توانیم ادعا کنیم که میانگین دوندگی بازیکنان خود را در لیگ چهاردهم می‌توانیم از هشت کیلومتر به 10 کیلومتر برسانیم که با نصب دستگاه‌های GPS در استادیوم‌های خود، بازیکنانمان را از نظر فاکتورهای آمادگی جسمانی پایش و عملکرد آنها را در جریان مسابقات لیگ بر اساس آمار محاسبه شده بررسی کنیم. تنها در این صورت است که می‌توانیم بگوییم بدنسازی چه جایگاهی در برنامه مربیان لیگ برتر دارد و چقدر در ارتقای میزان دوندگی بازیکنان به استانداردهای جهانی عملکرد موفقی داشتیم.

راه‌های کاهش آسیب مغزی هنگام هد زدن

آسیب دیدگی‌ سر دو تا سه درصد از آسیب دیدگی‌های فوتبالیست‌ها را تشکیل می‌دهد. این سوال برای افرادی که فوتبال بازی می‌کنند وجود دارد که آیا هد زدن به توپ به آنها آسیب می‌رساند یا خیر.

 

در سال‌های اخیر ، بررسی‌های زیادی بر روی "آسیب دیدگی‌ مغزی" انجام شده است و این قضیه اثبات شده است که آسیب دیدگی‌ مغزی جدی است و باید درمان‌های جدی درباره آن صورت بگیرد.

 

آگاهی‌های بیشتر از آسیب دیدگی‌ مغزی باعث شده است که بسیاری از والدین نگذارند فرزندانشان ورزش‌های برخوردی انجام دهند. استفاده از کلاه‌های ایمنی در ورزش‌ها بیشتر شده و متخصصان اعصاب در کنار تیم‌های ورزشی حاضر شده‌اند.

 

آسیب دیدگی‌ مغزی مساله‌ای است که در جام جهانی فوتبال نیز مطرح است و دیده می‌شود که ضربه‌های زیادی به سر فوتبالیست‌ها وارد می‌شوند که ممکن است خطرناک باشد. آسیب دیدگی‌ مغزی دو تا سه درصد کل آسیب دیدگی‌ها در فوتبال را تشکیل می‌دهد. با این حال بازیکنان در فوتبال این مساله را نادیده می‌گیرند ، آنها بدون ترس به توپی با سرعت 70 مایل در ساعت هد می‌زنند که ضربه آن می‌تواند معادل یک پنجم مشت یک بوکسور حرفه‌ای قدرت داشته باشد. فوتبالیست‌ها می‌توانند از شدت این ضربه‌ها بکاهند و هنگامی که گردن آنها در حالت ثبات بیشتری قرار دارد به توپ ضربه بزنند. در بهترین حالت فوتبالیست‌ها باید بدن و سر خود را در مسیری که می‌خواهند به توپ ضربه بزنند قرار دهند تا فشار کمتری به گردن و سر وارد شود.

 

هد زدن به روش‌های مختلفی انجام می‌شود مانند شیرجه زدن و یا اشاره به توپ که هر کدام تکنیک‌های خاص به خود را نیاز دارند. رعایت کردن این تکنیک‌ها می‌توانند در کمتر شدن شدت ضربه موثر باشد. توپ‌هایی با تکنولوژی بالاتر و تکنیک‌های درست ورزشی می‌توانند تا حد زیادی از این نوع آسیب دیدگی‌ بکاهند.

 

پیش از این هد زدن به توپ در زمانی که باران می‌بارید فشار بیشرتی به سر وارد می‌کرد. پیشرفت‌های جدیدی که در ساخت توپ‌ها به وجود آمده است باعث سبک‌تر شدن توپ‌ها و غیر قابل نفوذ شدن آنها می‌شود. کمترین نیروی مورد نیاز برای ایجاد آسیب دیدگی‌ مغزی معادل 40 تا 60 گرم است. در حالی که به طور متوسط فوتبالیست به معادل 10 گرم نیرو احتیاج دارد تا توپ را هدایت کند. بنابراین هیچ دلیل علمی وجود ندارد که درست هد زدن به صورت مداوم باعث آسیب دیدگی‌ مغزی می‌شود.

 

البته میگرن‌های شایع در بین فوتبالیست‌ها وجود دارد که تصور می‌شود دلیل آنها هد زدن مکرر باشد. این میگرن‌ها دلیل بر آسیب دیدگی‌های طولانی مدت و شناخت نیستند.

 

بیشتر آسیب دیدگی‌های مغزی در فوتبالیست‌ها به دلیل برخورد با فوتبالیست دیگر یا افتادن اتفاق می‌افتد. متاسفانه راهی برای جلوگیری از این اتفاقات وجوند ندارد و همیشه این برخوردها جزوی از فوتبال بوده‌اند.

 

والدین ممکن است کودکان خود را از هد زدن منع کنند و تا سنین خاصی اجازه این کار را به آنها ندهد. در حالی که انجام درست و همراه با تکنیک‌ مناسب این کار مشکل حادی برای ورزشکار ایجاد نمی‌کند.