انواع سبک های مربیگری در فوتبال

مربی شگفت انگیز
مربی شگفت انگیز هرگز اشتباهش را که نمی پذیرد هیچ ؛ در می یابد آنطورکه انتظاردارد به او احترام نمی گذارند، زیرا خود او نیز به بازیکن احترامی نگذاشته است. اغلب آنچه را گفته خود انجام نمی دهد ؛ دانش خود را درباره فوتبال بسیار بیشتر از آنچه هست می پندارد و بسیار خود محور است. وقتی سخن می گوید بیشتر موعظه می کند تا مربیگری . از این رو بازیکنانش توجه نمی کنند زیرا چیزی از حرف هایش در نمی آید. مربی شگفت انگیز هنوز یاد نگرفته نمی تواند احترام را طلب کند بلکه باید آن را کسب کند. بنابراین نزد بازیکنان خود اعتباری ندارد.
مربی مخالف خوان
بیشتر صحبت ها و اقدام های مربی مخالف خوان منفی و گاه تقریبا خصمانه است. مکرر از بازیکنان خود انتقاد می کند و تردید آنان را به خود افزایش میدهد و اعتماد به نفسشان را تخریب می کند. مربی مخالفت خوان در تحسین کردن کند است ، گویی به باور او گفتن کلمات محبت آمیز (( مربی مابانه )) نیست و به ندرت سخن ومحبت آمیزی می گوید.
مربی قاضی
مربی قاضی مدام بازیکنانش را ارزیابی می کند؛ به جای آنکه به انها  آموزش دهد. وقتی بازیکن اشتباه می کند مربی قاضی به جای دادن باخورد یا اطلاعاتی درباره نحوه اصلاح اشتباه او را سرزنش می کند. ( کی اینجا گند زده ؟ چرا نمی تونی اینو را درست کنی ؟ حرکت احمقانه ات به قیمت باخت تیم تموم شد ) وقتی بازیکنی خوب کار می کند او را تشویق می کند اما نمی داند برای دستیابی به سطوح عالی مهارت آنها را چگونه آموزش دهد.قضاوت مداوم حتی وقتی برخی از آنها در مواردی مثبت باشد سبب می شود بازیکن در کنار مربی قاضی احساس عدم اطمینان و آسایش کند.
مربی دمدمی مزاج
هیچ اطمینانی نیست که مربی دمدمی مزاج در آینده چه خواهد گفت .امروز یک چیز و فردا چیزی دیگری است.هفته گذشته یک بازیکن را به دلیل دعوا تنبه کرد اما دروزاه بان برجسته خود را تنبیه نکرد.به بازیکنان می گوید با داور مشاجره نکنید اما خودش همیشه اینکار را می کند.
مربی زبان باز
مربی زبان باز پرحرف ترین کسی است که دیده اید. در تمرین مداوم دستور می دهد.زمانی هم که در مسابقه بازیکنانش را راهنمائی نمی کند دایم در کنار خط با خودش حرف می زند.چنان سرگرم گفتن است که هرگز فرصتی برای گوش  دادن به بازیکنانش ندارد. هرگز برایش متصور نیست بازیکنانش بخواهند چیزی بگویند بلکه همواره باید چیزی به آنها گفته شود.
مربی خشک
مربی خشک هرگز عواطف خود را بروز نمی دهد. نمی خندد ، چشمک نمی زند و یا دستش هم به شانه بازیکن نمی زند. نه اخم می کند نه شکوه می کند و نه بیزاریش را نشان می دهد. اصلا نمی توان فهمید چه احساسی دارد و این اغلب سبب  احساس عدم ایمنی در بازیکنان می شود.
مربی استاد
مربی استاد در توضیح هر مطلبی در سطحی که بازیکن برایش مفهوم باشد ناتوان است. او مطالب را یا دشوارتر از حدی که بازیکنش بفهمد مطرح می کند و یا چنان غیر مستقیم و پراکنده صحبت می کند که آنها سردرگم می شوند.به علاوه مربی استاد که به پرداختن به موضو های انتزاعی عادت دارد از نشان دادن مهارت های بازی با توالی منطقی طوری که بازیکنان بتوانند اصول آن را درک کنند ناتوان است.
مربی اسکینر 
چنین می نماید که مربی اسکینر از اصول کارکرد تقویت بی اطلاع است. با آنکه گاهی به بازیکن پاداش می دهد رفتارهای غلط را در زمانهای نامناسب تقویت می کند. وقتی با سوء رفتار روبرو می شود یا قانون شکنی را نادیده می گیرد یا بیش از حد سخت گیری می کند.