مدیریت یک تیم فوتبال که فقط تمرین و تاکتیک نیست و روان‌شناسی هم در این بین از اهمیت بالایی برخوردار است. تیم شما می‌خواهد در مسابقات پیروزی کسب کند و بازیکنانتان باید به توانایی‌شان اعتقاد داشته باشند. روان‌شناسی تیم بر نتایجی که در مسابقات مختلف می‌گیرید، تأثیر مستقیم دارد و در سمت مقابل، نتایجی که تیم می‌گیرد نیز بر روحیه و اعتماد به نفس بازیکنان اثر می گذارد.

روحیه‌ی تیمی

اینکه چقدر بازیکنانتان از جو حاکم بر باشگاه احساس آسایش و راحتی می‌کنند، اهمیت بالایی دارد. روحیه‌ی تیمی بر عملکرد هافبک‌های شما در بازی تأثیر می‌گذارد و در نتیجه نبرد بر سر تصاحب توپ را با جدیت بیشتری دنبال می‌کنند. روحیه‌ی تیمی بالاتر یعنی عملکرد بهتر در خط میانی که بر بازی هافبک‌هایتان تأثیر مستقیمی دارد. موارد زیادی در افزایش یا کاهش روحیه‌ی تیمی دخیل هستند اما به‌طور خاص قدرت رهبری سرمربی تیم، نگرشی که برای هر بازی انتخاب می‌کنید (بازی فصل، بازی دست‌گرمی)، نقل و انتقالات باشگاه و تعداد روان‌شناس‌های تیم از موارد مهم اثرگذار بر روحیه‌ی تیمی هستند.

اعتماد به نفس

یک بازیکن باید به توانایی‌اش ایمان داشته باشد تا بتواند بازی خوبی را به نمایش بگذارد. تیمی که اعتماد به نفس پایینی دارد در به‌ثمر رساندن موقعیت‌هایی که در بازی به‌دست آورده و زدن ضربات آخر، مشکل خواهد داشت. معمولاً داشتن اعتماد به نفس بالا، چیز خوبی است اما اگر این معیار خیلی بالا برود ممکن است بازیکنانتان، حریف را دستِ‌کم بگیرند (برای اطلاعات بیشتر، توضیحات پایین را ببینید). اعتماد به نفس، بر عملکرد تیم در حمله‌ تأثیر می‌گذارد و به‌شدت به نتایجی که در بازی‌های قبل گرفته‌اید، وابسته است. بد نیست بدانید که روان‌شناس‌ها در افزایش اعتماد به نفس تیم مؤثرند.

نگرش تیم

قبل از هر مسابقه‌ی رقابتی (غیر دوستانه) به بازیکنان خود می‌گویید که این بازی چقدر برایتان اهمیت دارد. نگرش تیم، بر درصد مالکیت توپ در زمین تأثیرگذار است و انواع آن عبارت‌اند از:

بازی فصل: در این نگرش بازیکنانتان هر چه در توان دارند، انجام می‌دهند تا پیروز مسابقه باشند. با وجود این، درست بعد از بازی، روحیه‌ی تیمی کاهش پیدا می‌کند و این بدان معناست که بازیکنان شما در مسابقات آینده نمی‌توانند بهترین عملکردشان را به نمایش بگذارند.

عادی: همان‌طور که از اسمش پیداست، در این نگرش بازیکنان به روال معمول بازی می‌کنند.

بازی دست‌ گرمی: در این حالت، بازیکنان خیلی بازی را جدی نمی‌گیرند زیرا بازی‌های مهم‌تری در پیش دارند و باید حواسشان را روی آنها متمرکز کنند. درست پس از پایان مسابقه، روحیه‌ی تیمی افزایش پیدا می‌کند و بازیکنانتان در بازی های بعدی عملکرد بهتری از خود به نمایش خواهند گذاشت.

شخصیت بازیکن

هر بازیکن، شخصیت مخصوص به خود را دارد. بازیکنان غیرقابل اعتماد یا آنهایی که خلق و خوی بدی دارند، تمایل بیشتری برای گرفتن کارت و اخراج از زمین مسابقه نشان می‌دهند. قدرت رهبری برای کاپیتان و سرمربی تیم از اهمیت زیادی برخوردار است.

اتفاقات روانی در بازی

اتفاقاتی که در جریان بازی روی می‌دهد، ممکن است عملکرد تیمتان را تحت تأثیر قرار دهد. البته این حوادث اثری بر روحیه‌ی تیمی یا اعتماد به نفس نخواهند گذاشت و فقط بازی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. اگر تیمی که با گل‌های زیاد از حریف پیش افتاده است، ناگهان تمرکزش را از دست داد و به عقب برگشت، اصلاً تعجب نکنید زیرا چنین اتفاقی ممکن است رخ دهد. همچنین تیمی که در نیمه‌ی اول، برخلاف همیشه بد بازی کرده، ممکن است با حرف‌هایی که سرمربی در بین دو نیمه به بازیکنان می‌زند، از این‌رو به آن‌رو شده و تمرکز از دست داده‌اش را بازیابد.

دست‌کم گرفتن

در حالتی که مقابل تیمی قرار گرفته‌اید که رده‌ی بدتری نسبت به شما دارد و اعتماد به نفس شما عالی یا بالاتر است، ممکن است بازیکنانتان تیم حریف را دست‌کم بگیرند و کمتر از توان خود بازی کنند. خطر دست‌کم گرفتن حریف، به امتیازات و اختلاف رده‌ی دو تیم، سطح اعتماد به نفس شما و نگرش تیمی شما برای مسابقه بستگی دارد. هر چه اختلاف بیشتر باشد، هر چه سطح بالاتر باشد و... این خطر افزایش می‌یابد. تنها راه برای اجتناب کامل از خطر دست‌کم گرفتن، انجام بازی با نگرش «بازی فصل» است.

در حالتی که حریف خود را دست‌کم می‌گیرید، اختلاف امتیازات، سطح اعتماد به نفس، نگرش تیم و میزبان یا میهمان بودن، اندازه‌ی این دست‌کم گرفتن را تعیین می‌کند. هر چند با توجه به نتیجه، ممکن تیمتان در بین دو نیمه به خودش بیاید: بازیابی کامل هنگامی که عقب هستید، بازیابی دو سوم در موقع تساوی و یک‌سوم زمانی که یک گل جلو هستید، اتفاق خواهد افتاد.

به یاد داشته باشید که دست‌کم گرفتن، تنها در بازی‌های گروهی و آن هم از هفته‌ی سوم به بعد اتفاق می‌افتد.