اشاره شد كه مسافت دويدن هايي با بيشترين سرعت در مسابقه ي فوتبال بين ۱۰تا۴۰متر است،منبع اصلي انرژي براي اين قبيل دويدن ها با استفاده از مسير غير هوازي غير لاكتيك است.براي مسافت هاي طولاني تر،يعني مسافت هاي بين ۶۰تا۱۰۰متر،مسير غير هوازي لاكتيك تامين كننده ي انرژي است.

حتي اگر سرعت غير هوازي لاكتيك(استقامت در سرعت)،نقش ثانوي در فوتبال داشته باشد،با اين حال لازم است كه در جلسات تمرين بيشترين فعاليت هاي بين ۱۰تا۱۵ثانيه اي را ايجاد كنيم.اين نوع از تمرينات لاكتيك(كه ظرفيت مقاومت نيز ناميده ميشود)اين امكان را براي بازيكن ايجاد ميكند كه در حاليكه نياز به متابوليسم(سوخت و ساز)دارد،رسيدن او به فاز بيشترين شدت فعاليت را به عقب مي اندازد.اين نوع از تمرينات در يك قالب مشخص و جامع به اجرا در مي ايد.

مثال:تمريناتي براي بازيكنان مياني كناري و مدافعان با يك تركيب از بازي حمله اي ساده و دويدن به غقب براي دفاع كردن با سرعت كامل

شكل تمرين سرعتي با عوامل مجزاي (تمرينات دويدن،كارهاي هماهنگي سرعتي،بيشترين سرعت شروع و استارت زدن و سرعت هاي كوتاه و پرشتاب).

اين نوع از تمرينات در بهبود و توسعه بيشترين شدت سرعت،قدرت عضلاني و ديدگاه ذهني كمك ميكند.

با اين حال شكل كلي و جامع اين تمرينات(سرعت+كارتكنيكي،سرعت+كار تكنيكي/تاكتيكي)به توسعه و بهبود كلي مهارت هماهنگي كه در تمرينات ضروري هستند،كمك ميكند.اين تمرينات بازيكنان را قادر ميسازد تا بيشترين سرعت قابل دستيابي براي يك بازيكن فوتبال در فعاليتهاي گروهي و فردي در جريان بازي به دست بياورند.

اين بسيار مهم است كه توازن صحيح بين اين دو نوع از تمرينات برقرار باشد تا نسبت به تاثير هردونوع تمرين به ميزان يكسان در جلسات تمرين سرعتي اطمينان حاصل شود.