آموزش مربیگری فوتبال و فوتسال و داوری

در ذاپچحط این تحقیق آمده است: ادفتژم هر چند اکثر ورزشکاران، قمصصقثجچ مربیان و حتی ورزشکاران ژوظوشضهن و مربیان تیم های عاحفاطت ملی به تأثیر تمرینات رژچذ تصویرسازی ذهنی اعتقاد ندارند نخلدم و از نحوه بهره گیری آن مطلع رصبافثغ نیستند و در نتیجه نوتشفند آن را جزیی از چسحتظ برنامه تمرینی خود قرار صهین نداده اند ولی درمورد گظگغفد اثربخشی تمرینات تصویرسازی با ثپخذوی توجه به نتایج پژوهش ژخقمعژ ها در سال های قنضکذا اخیر و اظهارنظرهای ورزشکاران قثمغ برجسته جهان تردیدی وجود شنشمپپن ندارد.

تصویرسازی ذهنی ذعدث یعنی به کارگیری همه ظبیح حواس در ایجاد یک جگجکرز تجربه در ذهن است زهقصضژپز که در ورزش عبارت نزسژپنه است از تمرین یا ذصوکژرپ مرور یک مهارت جسمی فجمج در غیاب حرکت های کژحوقمسث جسمانی آشکار.

فردی صذعد که تمرین ذهنی می نژق کند، تصور می کند شوفاو که واقعاً در حال ددورش اجرای یک مهارت یا دذرج قسمتی از مهارت است، تضبزع در این حالت درگیری رژصطژب عضلات بدن قابل رویت سثکغ نیست. تصویرسازی ذهنی یک شذگ عمل چند حسی است تابثضشلط و نه تنها حس هدغژ بینایی، بلکه حس شنوایی عظژجطلف و لامسه نیز درگیر طشدظضئ است.

در بخش ئلغقعاس دیگری از این تحقیق حلظقصهغژ آمده است: «ثابت و هطکچم گزارش شده است که یصگگقئه اکثر ورزشکاران از تصویرسازی نئغدژئکر ذهنی استفاده می کنند ئحصظصقق و تمرین ذهنی سبب عوایگه بهبود عملکرد و اجرای ذلفاوفچن ورزش در حیطه های ذکغغفچ اکتساب یا تمرین مهارت پهاظت های حرکتی، یادگیری استراتژی عپظاسصو ها و توسعه مهارت خقظسپهش های روانی می شود.» ینظروع

● نقش تصویرسازی ژعچنخلصص ذهنی در تمرین

تصویرسازی صفحپلذ ذهنی به ورزشکار کمک شجلصحئچ می کند تا مهارت ضتتغفش را بدون صدمه یا عطهش کوفتگی جسمی تمرین کند. وپصف

برای حفظ فرم لضضخه ایده آل در هنگام رفیه آسیب دیدگی می توان ضغژئو از تمرین ذهنی استفاده ژژهچخچ کرد. نمونه عینی آن رجطر کارول جانسون ژیمناست تراز هغتبخ اول دهه ۱۹۷۰ بود یژظفخقی که نخستین تمرین جسمانی غضجشث او بعد از یک رصعط دوره آسیب دیدگی به پژکرضب واسطه تمرین ذهنی بی صخین نقص بود. تصویرسازی ذهنی قمئالپهظ حالت ملال آور خودکار تظذپ کردن مهارت به واسطه هعسشعبخ تمرین جسمی را کاهش وحث می دهد.

تصویرسازی ئذسپفگاذ ذهنی نوعی خودآگاهی برای وئسغول نگاه کردن به اشتباهات ئثعژ است. در این حالت طهلپغائث ورزشکار اشتباه خود را بجسفجطسی توسط مربی حس می جضنولغق کند و می بیند ژبرظلوج و به طور صحیح ئثشن آن را تصویرسازی ذهنی لحسفضئه می کند. تصویرسازی ذهنی گطحئ باعث بهسازی مهارت می ذصلحژ شود.

تصویرسازی ذهنی وذمثاا باعث تقویت و افزایش قرهدمو تمرکز می شود. مانند حژغزخففپ محمدعلی کلی قهرمان جهان پضهصظ که برای افزایش تمرکز ثمحظ همیشه جمله مانند پروانه سمئظث برقص و مانند زنبور وئیبزلرو نیش بزن را به جوکجب کار می برد. تصورات پزسنز ذهنی می تواند وقایع گهکزطضه گذشته را با جزییات جطکسئپن کامل بازسازی کند و ولمکم به حالت مطلوب عاطفی لدامکپ انتقال دهد؛ چنین حالتی عکمیق برای طرح ریزی آینده کهچص مفید است. کسب مهارت شحبعلث های روانی و تصویرپردازی چئئنفثق سبب توسعه خودآگاهی می دودجظغا شود.

متعاقب افزایش نظتظجا خودآگاهی فرد ورزشکار می سفصفم تواند احساسات شرکت در لغژثژماق مسابقات را به ضمیر صچمخحضص خودآگاه بیاورد. تصویرسازی ذهنی ظرلکئس سبب توسعه انرژی روانی، ثفضل تنظیم فشار روانی و قخطفکرش نیز افزایش تمرکز حواس خمصهطمقق و اعتماد به نفس ژعیتیضه می شود.

نحوه ضنروچاپ ارتقای مهارت های روانی کفیق این گونه است که یکگژبثگز تصویرسازی ذهنی سبب توسعه عذذذصک دستور مغزی می شود تچا مثلا تصور اضطراب قبل قچمقغزاز از مسابقه تأثیرش روی تنبظ سیستم عصبی به اندازه عغرچرچ تجارب واقعی است.

نقش تصویرسازی در بهبود یزغجچوخب تاکتیک و استراتژی

برای بهبود تاکتیک و پزئمهژص استراتژی تیمی و انفرادی، رتغثحخئ تصویرسازی ذهنی می تواند ضلصعب نقش مهمی را ایفا ذنکزت کند. در این روش حزپ مربی شرایط و موقعیت بنهلرزگض های احتمالی یک مسابقه شنعم و واکنش های مناسب اپحویثا در آن شرایط را ئکیط به صورت بصری و ئئکوضظ با استفاده از تخته ظدوثخذپب سیاه، برگه ها یا مضاننقخذ قلم نشان می دهد. فافزمسبغ سپس ورزشکاران مبادرت به صلچغ تصویرسازی ذهنی می کنند. ذظذژئر

اریگو ساکی، مربی وثظقدک وقت تیم ملی فوتبال ظغضهدی ایتالیا، برای بهبود تاکتیک فقیم تیمی از تصویرسازی ذهنی چگعا استفاده می کرد. او خضهزغ برای هر کدام از بتسزثجک حرکات، ضربات آزاد، مستقیم، ثذگجک ضربات کرنر، ضربات کناری، صشجذجچ پشت محوطه جریمه و مغگسصدرع ضربات دیگر برگه های اذتغسذقح جداگانه ای در نظر بظکس گرفته بود که باید رچطذ مرور ذهنی می شد. ژیبه

این طرح در قترح مقابل تیم های مختلف رستصزعه متفاوت بود و در قعوغ تمام آنها زمانی بود گلنگیضع که تیم ملی فوتبال ثرضنطی ایتالیا صاحب توپ بود. وولگغطف

در تیم ملی جگوقخظ فوتبال ایتالیا فقط تمرین تنضظحئخز جسمانی مدنظر نبود، بلکه غاز بازیکنان با تکلیفی که ابلقهژنج هر شب ساکی به ظهبیک آنها می داد، به اثفچشهه اتاق استراحت می رفتند ثچتقفج و حرکات را در خیئش ذهن شان مرور می ظسگپزثهن کردند. زمین بازی را بعنطکابل مطابق برگه ها مجسم چطئلهپی می کردند و خود خفجره را با تفکرات موجود تاپگرعزد در برگه ها تطبیق چقسمرقچ می دادند.